"De eerste ronde zette mij snel weer met beide benen op de grond"

Anish over het TATA Steel Toernooi met analyses van zijn partijen


Openingsceremonie
Het schaakjaar is traditioneel weer begonnen in Wijk aan Zee. Ik moet bekennen dat ik deze traditie hoe langer hoe meer naar waarde weet te schatten. Voorafgaand aan het toernooi had ik mij speciaal voorbereid voor dit evenement, maar het jaar ervoor had ik veel gespeeld en vele openingsvarianten waren nog niet gebruikt. Ik wilde graag met de 'Grote jongens' de strijd aangaan in deze badplaats. Het woord 'verwachtingsvol' is misschien de aangewezen uitdrukking in dit verband.

Ontspannen atmosfeer
Zoals gebruikelijk begon het met de openingsceremonies. Daar geniet ik toch altijd maar weer van. De ontspannen atmosfeer met velen die je al kent en met degenen die je nog niet kende - het is steeds weer een verademing om een gezellig praatje te hebben met hen voor je je weer gaat verdiepen in het openingsrepertoire van de Anands en de Carlsens.
Zoals gebruikelijk begon het met de openingsceremonies. Daar geniet ik toch altijd maar weer van. De ontspannen atmosfeer met velen die je al kent en met degenen die je nog niet kende - het is steeds weer een verademing om een gezellig praatje te hebben met hen voor je je weer gaat verdiepen in het openingsrepertoire van de Anands en de Carlsens.

Garry's geluksgetal
De dag daarop was de openingsceremonie voor ons, de A en de B groepen. Het indrukken van een rode knop na het nuttigen van een kopje thee is misschien niet de meest ingewikkelde procedure om te bepalen wie wit of zwart zal hebben, maar ik moest vaststellen dat als 42 spelers iets ingewikkelds moesten doen, dit onvermijdelijk in chaos moest eindigen. Willen de schakers mij deze ironische opmerking alsjeblieft niet kwalijk nemen? De rode knop is daarom wel heel symbolisch.

De rode knop
Hoe goed ik ook probeerde - de knop gaf als resultaat nummer 13, het enige overgebleven nummer met 7 keer zwart en 6 keer wit. Maar, zoals de ervaren Vishy me direct duidelijk maakte: 13 is het nummer van Garry.

De loting is achteraf bezien lang niet zo'n belangrijk onderdeel van de openingsceremonie. Ik had gemengde gevoelens over mijn 'Nederlands begin'. Mijn eerste twee tegen- standers waren Erwin en Jan. Net zoals ik zo mijn gedachten had over mijn loting met zwart tegen Anand, Kramnik en Carlsen. Maar toch: ik verheugde me op het naderende toernooi en mijn humeur verbeterde per minuut.
Afgezien van de loting was de openingsceremonie voor mij niet bijzonder schokkend. Maar misschien toch wel. In tegenstelling tot mijn eerdere ervaring, toen alles nog heel kalm, vredig en vriendelijk was, werd ik van de ene interviewer naar de andere gesleept en door een persfotograaf naar buiten getroond (terwijl ik al doornat was) omdat de lichtomstandigheden daar zo geweldig waren... Nou ja, dat hoort er nu eenmaal bij, zeggen ze hier, en daar sluit ik me bij aan.
Maar goed, zoals ik al zei: ik wachtte gespannen op het begin van het toernooi en ik had er goede verwachtingen van.

De eerste ronde zette me echter snel weer met beide benen op de grond.

Erwin l'Ami - Anish Giri   




Erwin l'Ami - Anish Giri (½-½)
Het gevoel dat ik met een heel speciaal toernooi bezig was, verliet mij na deze partij. Ik begon in te zien dat dit niets anders was dan al die andere 'gewone' toernooien, althans voor mij en ik was nog altijd mijn gewone zelf... Dat is nou net het moment om de knop om te zetten in je hoofd. Gelukkig had ik daarbij de hulp van mijn coach, Vladimir Chuchelov, die vanaf het begin van het toernooi mij wees waar die knop zat.
Mijn tweede partij, tegen Jan Smeets, had ik weliswaar wit, maar na een zet of tien was ik zo de draad kwijt, dat ik nog maar nauwelijks wist wie wit of zwart had. Het was een boeiend gevecht.

Anish Giri - Jan Smeets   




Anish Giri - Jan Smeets (½-½)
Dit gevecht (voor het grootste deel tegen mezelf, omdat Jan de eerste anderhalf uur slechts om esthetische redenen achter het bord zat) was er de oorzaak van dat ik me werkelijk in het toernooi vocht. Mijn hersenen werkten nu naar behoren (althans, naar mijn eigen normen) en mijn voorbereiding begon resultaat af te werpen.