“Alle winnaars gefeliciteerd. Nu volgt een periode van rust en herstel om energie op te doen voor komende wedstrijden!”
Anish over de Olympiade 2014 met partijanalyses

vertaling: Ben Blakmoor

©Officiële website
De derde keer
De Schaakolympiade is het grootste schaakfestival dat men zich kan voorstellen. Door zowel kwaliteit als kwantiteit oefent het aantrekkingskracht uit op elke schaakliefhebber: bijna de hele schaaktop is aanwezig en er nemen meer dan 160 landen deel. Dit tweejaarlijkse evenement werd ditmaal in het noorden van Noorwegen georganiseerd, in het heerlijke stadje Tromsö, even voorbij de poolcirkel.

Ik maakte voor de derde achtereenvolgende maal deel uit van het Nederlandse team. In 2010 maakte ik mijn debuut aan het vierde bord. De laatste tijd verheug ik mij aan een plaatsje aan het eerste bord. Dit keer waren mijn teamkameraden de onverwoestbare Loek van Wely, de degelijke Erwin L’Ami, de zelfs nog degelijker Sergei Tiviakov, die na een onderbreking weer deelneemt aan teamwedstrijden, en mijn vriend Robin van Kampen, die zich langzaam maar zeker een plaatsje heeft veroverd in het Nederlandse team. De groep werd geleid door de ervaren trainer Vladimir Tukmakov uit Oekraine, die als coach van het Oekraiense team twee gouden medailles op zijn conduitestaat heeft.

©Officiële website

Klachten!
Niettegenstaande vele klachten over de organisatie had ons team een prettige ervaring bij aankomst. Bij gebrek aan een boarding pass had het aardig wat moeite gekost om onze vliegtuigstoelen te vinden. Onze bord-éénspeler was voor de verandering zijn paspoort weer eens kwijt, maar hij vond het gelukkig weer vrij snel en zijn bagage arriveerde netjes op tijd. Helaas waren veel van onze collega’s niet zo fortuinlijk. Ons team behoorde bij de gelukkigen die dit ongerief bespaard bleef. De hotelkamer was niet al te groot, maar met mijn ervaring in het toernooi in Stavanger was ik erop voorbereid. Het buffet met alle varianten van Noorse zalm en verwante zaken was voortreffelijk. Het draaide erop uit dat we éénmaal een restaurant van onze keuze bezochten en zelfs bij die gelegenheid bleek het een sushibar te zijn, zodat ondergetekende geen enkele dag de geneugten van de Noorse zalm heeft moeten missen.

Er waren ook klachten over de speelzaal en vooral over de mobiele toiletten. De zaal was niet bepaald luxe, maar ruim genoeg. Gewoonlijk heb ik vrij snel last van de warmte, maar ditmaal ondervond ik weinig hinder, ofschoon ik velen hoorde klagen. Wat de toiletten betreft: het was niet ideaal, maar ik zou anders ook geen oplossing hebben voor een evenement waarin duizenden nerveuze mensen constant water zitten te drinken. Kortom, het was nog zo slecht niet, maar mensen die een excuus nodig hadden konden putten uit een rijk arsenaal aan klachten. Zij vonden grif gehoor bij hun collega’s en bij de media.

Condoleance
Voor we ons met het eigenlijke verslag gaan bezighouden, wil ik mijn medeleven betuigen met de families en vrienden van twee spelers: Kurt Meier van de Seychellen en Alisher Anrakulov uit Uzbekistan (uitkomend voor de ICCD), die plotseling op de laatste dag van de Olympiade op tragische wijze om het leven kwamen.

©Z. Peng (Schaaksite)
Een goed begin
Ons team heeft een reputatie van trage starter, maar ditmaal wonnen we de eerste twee matches overtuigend met 4-0: tegen Andorra en Colombia. Mijn taak was het zwaarst: ik moest het opnemen tegen twee grootmeesters, maar met enig geluk slaagde ik erin mijn beide tegenstanders (De la Riva en Matamoros) te verslaan.

Al in de derde ronde troffen we het sterke team van de USA. Hikaru Nakamura had wat moeite om op tijd aan te komen in Tromsö, maar hij was net op tijd voor de eerste belangrijke ontmoeting van zijn team. Hij speelde de opening met wit weinig overtuigend en we deelden al spoedig het punt. Van Wely overleefde als witspeler de opening van Onischuk niet en we stonden met 1½-½ achter. Intussen ploeterden L’Ami en Van Kampen tegen respectievelijk Kamsky (!) en Var Akobian. Erwin boekte een verbazingwekkende overwinning (een van vele, zoals later bleek) en Robin verzilverde uiteindelijk zijn loperpaar, zodat we in de wolken waren met de uitslag: 2½-1½.

De verwachtingen waren hoog gespannen. Ook in de volgende match, tegen Israël, zag het er goed uit. In tijdnood gebeurden er enkele knotsgekke dingen en de match eindigde in 2-2 nadat ik mijn partij tegen Boris Gelfand had gewonnen en Tiviakov zijn kansen ongebruikt liet tegen Maxim Rodshtein en verloor.
Onze volgende match tegen China eindigde in 2-2 na vier remises (ofschoon Loek het op zeker moment niet eenvoudig had). Later bleek dit een buitengewoon goed resultaat, aangezien de Chinezen dit toernooi niet te stoppen waren.
Onze volgende tegenstander was Iran. Als gedoodverfde favoriet waren we vol vertrouwen en we wonnen met 3-1. Zelf was ik in moeilijkheden tegen Elshan Moradiabadi nadat ik met wit op zeker moment wat al te ambitieus te werk was gegaan. Ik schakelde net op tijd over op een andere versnelling en voordat de partij uit de hand kon lopen, verzekerde ik mij van remise. Op het bord van Robin gebeurden krankzinnige dingen, maar het liep allemaal goed af.

©Officiële website

Zwakke ronden!
Wij hadden de top van ons toernooi bereikt. In de volgende match gebeurde er iets onverklaarbaars. Het treffen met Bulgarije dreigde op zeker moment een 0-4 nederlaag te gaan opleveren, nadat Loek en Sergei beiden ten onder waren gegaan. Op het eind redden we nog twee remises aan de topborden, zodat de score 1-3 werd. Met alle respect voor het Bulgaarse team: dit was beslist niet het resultaat waarop wij gehoopt hadden, met 100 ratingpunten meer aan de borden 3 en 4. Het Bulgaarse team kwam over het algemeen sterk voor de dag, met aan bord 3 een topscorer in de persoon van Valentin Iotov, die in het begin van het toernooi al zijn partijen won, onder andere tegen Sergei Karjakin. Bord 1 van Bulgarije, ex-wereldkampioen Veselin Topaliv, was in grootse vorm en won uiteindelijk de gouden medaille voor zijn individuele prestaties.

We herstelden ons tegen Brazilië met 3½-½. Ik versloeg Fier, maar de partij Makhitarian tegen L’Ami 0-1 was schitterend. Men zal moeite hebben de verleiding te weerstaan er nogmaals naar te kijken.

Partijanalyse: K.Mekhitarian - E. L'Ami (klik hier om de partij te tonen... )

©Officiële website
Onze twee volgende ontmoetingen waren beslissend en betekenden het einde van onze aspiraties. We slaagden er om te beginnen niet in om Wit Rusland eronder te krijgen, met gemiste winstkansen aan de borden 2 en 4. Er waren nog altijd kansen om ons te mengen in het gevecht om de medailles. We werden gekoppeld aan Oezbekistan. Ik speelde remise met wit tegen Kasimdzhanov en Erwin remiseerde ook aan bord 2. De borden 3 en 4 dolven echter het onderspit. Loek worstelde met zijn vorm en verknoeide een gewonnen eindspel, terwijl Robin ook al met zijn vorm kampte en ergens de winst miste (hoewel niet zo erg voor de hand liggend) en later was hij niet in staat om een gammele stelling met succes te verdedigen.

De laatste ronden
Dit betekende dat we de laatste ronde om des keizers baard zouden spelen. Ondanks alles rolden we Paraguay op met de overtuigende score van 4-0. Zelfs Loek, die in vormcrisis verkeerde, slaagde erin van begin tot eind een goede partij te spelen. Zelf moest ik, om voor individueel eremetaal in aanmerking te komen, met zwart winnen van Axel Bachmann. Deze speler beleeft een goede periode waarin hij zijn rating tot 2640 heeft kunnen opvoeren. Achteraf bezien was mijn openingskeuze de juiste.

Partijanalyse: A. Bachmann - A. Giri (klik hier om de partij te tonen... )

©Officiële website

12e plaats en de bronzen medaille!
Alles bijeen een goed einde van het toernooi, ofschoon de 12e plaats voor ons team duidelijk een teleurstelling was, vooral na de hoge verwachtingen door de uitstekende start. Zelf bereikte ik het erepodium door beslag te leggen op het brons aan het eerste bord, achter Topalov en Adams, die beiden ongelooflijke resultaten behaalden.

Bij de mannen werd China eerste. Zij speelden het gehele toernooi ongetwijfeld het beste schaak. Zilver was er voor Hongarije, een degelijk team onder aanvoering van Peter Leko. Tijdens het toernooi ging het gerucht dat de legendarische Judit Polgar zich na de Olympiade uit het schaakleven zou terugtrekken. Dat bleek helaas maar al te waar. Het brons was voor het jeugdige team van India, dat tot het bittere eind bleef strijden en het erepodium werd hun deel.

Bij de vrouwen werd Rusland winnaar door runner up China te verslaan. Oekraine legde beslag op het brons.

Alle winnaars gefeliciteerd. Nu volgt een periode van rust en herstel om energie op te doen voor komende wedstrijden. Voor mij zijn dat het Spaanse teamkampioenschap in Linares, gevolgd door de Europese Club beker in Bilbao!

**************************************************************************

Officiële website